Ο καθρέφτης κοίταζε απεγνωσμένα τη σκια της παρουσίας του.
Η πίεση της κατακρεμνυσμένης απουσίας του μάζευε διαρκώς τις φυσαλίδες κάτω απο τα πόδια του.
Διαβολεμένες σκέψεις απειλούσαν τώρα το εσωτερικό του κρανίου του.
Αναπόσταστα κομμάτια του εαυτού του.
Αέρας ηλέκτριζε το κεφάλι του και η μικροσκοπική φύση του γελούσε.
Δύσκολες στιγμές,
Φωτεινές ζωές.
Μακρυνές αναμνήσεις που θα ζήσει.
